benim sosyal ag’larda dikkatimi ceken sey.. zurna.com’da ozellikle (bu siteyi yonettigim icin biliyorum), insanlari en cok ceken sey, insan fotograflari. en cok tiki onlar aliyor, yazilari okumuyorlar bile nerdeyse.

insanlarin peki dikkatini insanlardan sonra en cok ne cekiyor? hareket mi? isik mi? parlayan seyler mi?

Tabii ki senkron asenkron açıklamalardan bir tanesi. Ancak olayı sistem seviyesinde bırakmayıp daha yukarda bir tekno-kültürel eleştiri peşindeyim bu yazıda. Burada Facebook gibi sosyal ağ sitelerine async gidenlerin dijital inanç turizmi yaptığını söylüyorum, eğer async ziyaretlerin frekansı artmış ise Facebook vatandaşı olmuş olabilirsiniz.

Bence bu iddaların daha da ilginç olanı ve tartışılması gerken kısımı turist veya vatandaş olmayı kimsenin dayatmıyor olması. En azından dayatmıyor gözüküyor olması…

@Ali bunu açar mısın biraz, “turist olmak” ile “ikamet etmek” aynı şeydir mi demek istiyorsun?

“dikkatin paçalanması da her türlü iletişimde mümkün değil mi?”

Bu yazıda bahsettiğim dikkatin parçacıklaşmasını tekrar açıklamaya çalışayım.

Bılgisayar ortamında ben yaklaşık 10-20 pencere idare ediyorum ve bunlardan sadece bir veya ikisine aynı anda dikkatimi verebiliyorum. Bu pencereler arasında çok kısa aralıklarla gidip gelerek bir çok işi bir arada yürütüyorum. Bu pencerelerin hepsi bizim dikkatimizi çekmek için tasarlanmış, yani karşımda görüyosam o pencere aktif.

Fiziksel ortamda duran bir insanın dikkatini en çok diğer insanlar ve hareket eden nesneler çekiyordur herhalde. Evde tek başına hareketsiz oturan bir insanın aktif bir şekilde dikkatini çekecek bir şey neredeyse yok diyebiliriz. Ancak Beyoğlu’nun ortasında duran bir insanın dikkatini ordan geçen bütün insanlar, ve olan biten hareketler çekiyordur. Beyoğlu’ndan geçen her insanı tanıdığınızı düşünün, her biri size el sallıyor, bir şey söylüyor… Bilgisayar ortamında bu kadar olmasa da buna benzer bir karmaşayı yönetiyoruz.

Dikkatin parçacıklaşması ile paramparça olduk değil dikkat hala bütün ama daha granüler demek istiyorum.

İkimiz de günde 15 defa girip çıkıyorsak Facebook veritabanına bıraktığımız izler birbirimize orada olduğumuzu az çok haber veriyor. Bir de günde 200 defa giren çıkanlar var, nerdeyse Facebook’lu sayılırlar.

Aynı okulda kantinde arada bir gördüğün kişileri düşün. Arada bir de olsa sürekli ama farklı zamanlarda gördüğün tanımadığın kişiler bunlar. Zamanla onlarla “aynı okulda bulunduğunu” düşünüyorsun. Yani tekrarlar örüntüleri yaratıyor.

Zaman online ortamlarda parçacıklaşır. Önümde beş tarayıcı penceresi bir email programı bir RSS okuyucu bir metin editörü iki resim gösterici bir video oynatıcısı açıkken dikkatimi bunlar arasında dolaştırır dururum. Dikkatim nereye yönlenirse zaman oraya eğilir. Önemli olan artık zamanın ölçümüden çok dikkatin ölçümüdür.