(ben mailden cevap veremiyorum nedendir. her seferinde buraya girip yazmak zorunda kalıyorum.)

pro-aktif olma genelde aktivist işlerde görülüyor, veya Galloway’in bahsettiği gibi “hypertrophy” yapan işlerde. Çok az örneği var, mesela daha önce AKSANAT sunumunda da kullandığımız Ubermorgen projelerinden Google Will Eat Itself ve Amazon Noir.

bahsettiğin tür işler birşeyleri dönüştürmekten çok sansasyon yaratıp, reklamın kötüsü yoktur mantığı ile bu sanatçıların tanıtımını yapıyorlar bence. köpek hikayesi ile birçok şey dolaşmıştı bir ara bloglarda, olayın gerçekte nasıl geliştiğinden, hatta gerçek olup olmadığından bile emin değilim ama öyle olduğunu varsayarsak bir açıdan hayvan üzerinden eziyet/açlık gibi konuları anlatıyor ama tabii hoş değil, iyi bir iş de değil (her iki anlamda da ‘iyi’) bence ama sanat da hoş ve iyi olmak zorunda değil. mesela christo’nun çevrelenmiş adalar‘ı da ‘güzel’ gözükmek için çevredeki birçok deniz canlısının ölümüne neden olmuştu.. 70′lerin arazi sanatçılarının da çevreye zarar verdikleri örnekler var. elbette buralarda verilen zararlar asıl konu değil ve çok arka planda ama ‘etik olmayan’ın ‘güzel’ olabileceğini gösteriyor. köpek işi ise her açıdan kötü bence =)

burada 2. dünya savaşı sırasında abd’de yapılmış bir propaganda posterini ekliyorum, kendi başına etkili olmayıp yayılma ve birikme sonucu oluşan gücü göstermesi açısından:

burada kendini çoğaltma ve kolay yayılma önemli, ama savaşma sebebimiz her zaman ölüm riski değil bazen de topluca oluşabilecek bir zararın önüne geçebilmek.

sanat konusuna gelince, böyle bir yayılmanın küçücük sanat dünyası içinde etkili olamayacağı, bunun dışına çıkılması gerektiği düşünülürse, daha geniş çaplı, sanat dışındaki sistemlerin de devreye girmesi gereken bir eylemin mi gerekliliğini doğuruyor? günümüzde birçok sanat eserini belli bir “bedeni” olmasa da, sanat sistemi/dünyası/ağı dışında varolmayı deneyen eserlerin de eninde sonunda bu ağın değişmesine yol açarak kendini yine ‘içeride’ bulduğunu, sanatı yoketme çabalarının sanatın anlamının genişlemesinden başka etkisi olmadığını, sanat sisteminin baskın sistemin yanında derrida’nın tamamlayıcı (supplement) tabir ettiği şekilde varolduğu fikirleri, dolayısıyla ‘dışarıda’ yer almanın nasıl mümkün olabileceği gibi şeyler kurcalıyor aklımı..

Bence bu tür sanatçıların ve eleştirmenlerin virüs benzetmelerinde (kültürel virüs) eksik bir yön var. Bu işler pro-aktif değil. Kendilerini eleştirenlerin izleyenlerin yayıncıların komisyoncuların okuyucuların tercihine bırakıyor. Oysa biyolojik bir virüs aktif bir şekilde girdiği hücreyi değiştirdikten sonra kendini çoğaltmaya kopyalamaya ve başka hücrelere girmeye çalışır. Onunla uğraşmak mücadele etmek diğer bir değişle savaşmak zorundasınız, yoksa sizi öldürür.